گوشه ای از کلمات گهربار امام مجتبی علیه السلام[1]

از امام مجتبی عليه‏السلام سخنان حکمت آميزي بر جاي مانده که هر کدام از آنها داراي غنا و محتوائي ارزنده است که ما گوشه ای از آن را به سالکین طریق حق تقدیم می داریم.

كه شب يلداي زينب است

گيسوي شام هم نگاه كن

سپيد ز غم مولاي زينب است

هر صبح خورشيد برادر مي كند طلوع

بر آن ني اي كه محمل آراي زينب است

تا حافظ از دل زينب سوال كرد

ناليد كه تفعل "ما رأيتا" ي زينب است.

حافظ نوشت:در زلف چون كمندش اي دل مپيچ كانجا

                سر ها بريده بيني بي جرم و بي جنايت

شب طلبه جوانی به نام محمد باقر در اتاق خود در حوزه علمیه مشغول مطالعه بود به ناگاه دختری وارد اتاق او شد در را بست و با انگشت به طلبه بیچاره اشاره کرد که ساکت باشد. دختر گفت: شام چه داری؟ طلبه آنچه را که حاضر کرده بود آورد و سپس دختر در گوشه ای از اتاق خوابید و محمد به مطالعه خود ادامه داد.

از آن طرف چون این دختر فراری شاهزاده بود و بخاطر اختلاف با زنان دیگر از حرمسرا فرار کرده بود لذا شاه دستور داده بود تا افرادش شهر را بگردند ولی هر چه گشتند پیدایش نکردند.